روزگار تلخِ کارِ بیقرارداد؛ یک قربانی دیگر از جوانان ترکمن در ترکیه
امشب تماسی دریافت شد؛ خبر، سنگین و جانکاه بود. خانوادهای درگیرِ روند ترخیص و انتقال پیکر عزیزشان شدهاند؛ جوانی ترکمن، تازهداماد، که پس از تولد فرزندش راهی ترکیه شد تا شاید کاری پیدا کند و دست پُری به خانه برگردد. اما افسوس؛ خبر رسیده که او جانش را از دست داده است.
او از یکی از روستاهای «خطنوی» گنبد بود. تلخ است و دردناک؛ سرنوشتی که برای جوانان ترکمنصحرا بارها تکرار میشود و هر بار زخمی تازه بر دل خانوادهها و جامعه مینشاند.
کشورهای مهاجر-کارگری مثل فیلیپین، نیروهای کار را تنها از مسیرهای قانونی و از طریق شرکتهای رسمی اعزام میکنند؛ روندی که در آن، حقوق، بیمه، امنیت جانی و مالی تا حد ممکن تضمین میشود و کارگر در کشور مقصد نیز زیر چتر نظارت و پیگیری قرار دارد.
اما بسیاری از جوانان ما، بیآنکه از قوانین، حقوق کار، و سازوکارهای حمایت بینالمللی اطلاع کافی داشته باشند، وارد کار میشوند؛ در محیطهایی ناایمن و بیپشتوانه. نتیجه روشن است: جان از دست میرود، و ابزار مؤثر قانونی برای احقاق حق یا پیگیری جدی باقی نمیماند.
این اتفاق، آخرین مورد نیست؛ متأسفانه تکرار خواهد شد. هر روز عطشِ رفتن به ترکیه بیشتر میشود و اگر گذرتان به مراکز اعزام و مسیرهای مرتبط افتاده باشد، ازدحام و شتابِ اعزام، فراتر از تصور است.
پس اگر قصد مهاجرت کاری دارید، پیش از عزیمت، ضمانتهای لازم را جدی بگیرید:
- بدون قرارداد روشن و مکتوب، کار را شروع نکنید.
- بیمه و پوششهای درمانی/حادثه را شرط اول بدانید.
- سراغ کارهای پرخطر، غیرایمن و بیتعهد نروید؛ حتی اگر دستمزد وسوسهکننده باشد.
یادتان نرود: جان، شیرینترین و ارزشمندترین دارایی شماست. پول—هرچقدر هم باشد—موقتی است و میآید و میرود؛ اما جان، امانتی الهی است برای خودت، خانوادهات، ایلات و وطنات.
مراقب جانِ عزیزت باش، ای جوانِ ترکمنصحرا.
✍ د. سارلی
۷ دی ۱۴۰۴